Ve gerektiğinde vazgeçmek de sevdaya dahil...



Bazen vazgeçmek gerekiyor.

İçin yanarak, canın acıyarak hatta kalbine kan damlayarak…


Hayatın sonu varken, yaşananların sonu olmamasını beklemek saflık mı bilmiyorum. İnsan istiyor ki güzel şeyler sonsuza kadar sürsün. Ama bu bir rüya sadece. Hiçbir şey sonsuz değil. Aldığın nefesin bile bir sayısı varmış derler hayat denen yolculukta.


Ama vazgeçmek çok zor. Hele çok sevdiğinden, en sevdiğinden vazgeçmek daha zor. Kalbin ile beynin aynı noktada olmuyor bir zaman geliyor. Her ne kadar aklının yerine kalbini seçsen de zaman geliyor yeni bir seçim yapmak zorunda kalıyorsun.


Umut etmek istiyorsun sonrası için, dipteyim ama çıkacağım demek istiyorsun. Geçecek, bitecek, içimdeki sızının da bir gün sonu gelecek demek istiyorsun. Hiçbir şey için olmasa da bunun için umut ediyorsun, etmek istiyorsun…

288 görüntüleme
1/11

Copyright © 2020 Işıkla Yolculuk Dergisi