İyi gelir bazen insana...


Yalnızlık kötüdür diyenlere inanmam ben. İyidir yalnızlık, kendini dinlemek iyi gelir bazen insana... Başkalarını dinlemektense, kalbini, ruhunu dinler, dinlendirirsin...


Yalnızlık iyi gelir bazen insana...

Öyle anlar vardır ki kendine bile tahammül edemez insan, başkalarına nasıl etsin... İşte öyle zamanlarda kaçıp gitmeli uzaklara, yalnızlıklara, kendi yalnızlığına...


Bir karavana binmeli mesela, artık canı nereye isterse oraya çevirsin rotayı.

Hatta belki en güzeli bir deniz havası…

Dalga sesleri, mavinin bin bir tonu…

Huzurun dile gelmiş, göze görünmüş hali…

Fincanda kahve, kulağında kuş sesleri, gözlerin kapalı…

Ya da toprağa değse ayağın, alsa götürse tüm olumsuzlukları içinden fena mı olur?

Çimenlere yayılsan şöyle uçsuz bucaksız maviliklere dalsan, bulutları seyretsen bir başına…

Bir köpek gelse yanına, başını okşasan, sokulsa sana, sokuldukça okşasan, okşadıkça mutlu olsan…

Yalnızsın demi sen güya? Böyle yalnızlığa can feda…


Dedim ya; iyi gelir bazen yalnızlık insana, farkına varırsın kendinin, aldığın nefesin, içindeki sesin.

İşte bundandır ki bazen yalnız kalmak, yalnız olmak gerek. Bazen bir başınalığın verdiği huzuru yaşamak, dinlenmek, kendini dinlemek gerek. Başkalarına kapatırken bir süreliğine kapılarını, kendine açarsın. Akıp giden zamanda farkına varmadan ihmal ettiğin kendinin gönlünü alırsın…

8 görüntüleme
1/11

Copyright © 2020 Işıkla Yolculuk Dergisi