Hoşça kal...


Bazen biter...

Canını yaka yaka, kanından kan akarak, dikenler batarak yüreğine biter. Bilirsin bitmesi gerektiğini, bilirsin; çünkü sevmek yetmez bazen. Tüm dünyanda olsa, canın, kanın, kalbin, ruhunda olsa gitmesi gerekir bazen. Gider… Hani kelimelerle anlatamazsın ya neden, niçin, nasıl? Ama bilirsin işte gelmiştir yolun sonu… Dilinin ucuna gelir de “bitmesin” diyemezsin… Seversin, çok seversin hem de. Herkesin sevdası kendine büyüktür ama böyle nefes alamazcasına seversin ya, sıkışır kalbin. Yıllar da geçse, ezbere de bilsen her şeyini, sevdikçe daha da çok seversin ya hani. İşte öyle... Bedenini, gözünün gördüğünü seversin de; ruhunu, kalbini de seversen eğer canından can gider ayrılırken ellerin.  Korkarsın yokluğundan… İliklerine kadar işler içindeki yalnızlık. Hani çizgi filmlerde olur ya kırılıverir ekran birden. İşte öyle paramparça olur tüm dünyan. Kalır yerine doldurulamayacak kocaman bir boşluk… Düşersin... Bilirsin; kokusunu doyasıya içine çekemeyeceksin artık. Burnunun direği sızlasa da özleminden; kavuşamayacaktır ya kalbin, ruhun, bedenin… Ta kemiklerinde hissedersin içinin sızısını… Bilirsin; bir daha değmeyecektir tenin tenine… Eskisi gibi bakmayacaktır gözlerin gözlerine… Sarılıp uyuyamayacak, gözlerini açtığında ilk onu göremeyeceksin. Koklayamayacaksın boynunu, okşayamayacaksın saçlarını… Koluna giremeyecek, ellerini tutamayacaksın. Koşarak sarılamayacak, öpemeyeceksin dudaklarını. Özlemini dindiremeyeceksin. Canına can katamayacaksın… Bazen biter. Canını yaka yaka, kanından kan akarak, dikenler batarak yüreğine biter. Sevdiceğin, sevgilin, kalbin olsa da biter... İnce bir sızı kalır içinde, bir bıçak batığı yüreğinde. Buruk bir gülümseme dudaklarında. Aynı şarkı dilinde…. “Beklenmedik bir anda, ayrılık gelip çatsa. Seninle paylaştığım, tek bir gün yeter bana.”


Gözünde dolsa da yaşlar… Biter… Kokusu kalsa da burnunda, izleri kalsa da tenin de… Sonra; istemeye istemeye kabullenirken gittiğini, artık gelmeyeceğini... Bittiğini.... Gökyüzüne kaldırır başını bir dilek gönderirsin… “Belki bir gün tekrar, başka bir yerde, başka şekilde kesişir tekrar kalp çizgimiz… Tutuşur ellerimiz, kavuşur bedenlerimiz.” Kalır bir keşke dilinde… Keşke dersin, ah keşke… Teşekkür edersin; sana yaşattığı tüm güzelliklere…


Bilirsin kalbiyle duyacaktır seni. Dudaklarından dökülürken son kelimeler, sevdanın tadı hala dilinde, ayrılığın acısı yüreğinde… “Hoşça kal Sevdiceğim… Beni sakın unutma!”


Dersin sessizce....












1/11

Copyright © 2020 Işıkla Yolculuk Dergisi