Öğrendim..'

Yüreğimin en büyük emeğini kaldırıp çöpe atalı bir kaç yıl oldu, belki de daha fazla..

Saymayı bıraktım artık..

Bugün, tesadüf bir videoya denk geldim, bir film repliğiydi sanırım..

Kadın, ‘insan, hayatım dediğini hayatından atıyor’ diyordu..

Ne kadar doğru dimi?

Hayatın oluyor, nefesin oluyor, bütün planların, güne uyanışın, hatta günün oluyor..

Sonra bırakıyorsun bir yol ayrımında..

Hayatını, nefesini, planlarını, yarınlarını, güne uyanışlarını, herşeyini bırakıyorsun..

Çöpe atıyorsun bir bir biriktirdiğin anılarını, günlerini, gecelerini..

Sonra araya mesafeler giriyor, yaralar giriyor..

Mesafeler aşılır da yaralar, yaralar aşılmıyor..

Ne yaptın peki? diyorlar.. O yaralarla bunca zaman ne yaptın?

Ne mi yaptım?

Oturduğum evden taşındım, ortak olan bütün arkadaşlardan vazgeçtim..

Telefon numaramı değiştirdim, hüzünlü şarkıları sildim..

Filmlerden geçtim, tanımayanlar dostlarım, arkadaşlarım oldu..

Adını söyleyecek, soracak kim varsa görmedim, soruları duymadım.

Sahile inmedim, yağmurun altında dolaşmadım, yağmuru izlemedim..

Döndüm arkamı yağmur sesini bile duymadım..

Sonra mı?

Dövme yaptırdım, saçımı kestirdim, saçımı uzattım, saçımı boyattım, ameliyat oldum..

Kilo aldım, kilo verdim, yazılar yazdım, yazdım, yazdım..

Değiştim..

Yalnız kalmamaya çalıştım, düşünmemeye çalıştım..

Hep güldüm dolu dolu kahkahalarla, ne kadar komik film, video varsa onları izledim..

Ne kadar fotoğraf varsa sildim..

Ne kadar şarkımız varsa, bir bir sildim..

Nerede denk gelse o şarkılar geçtim..

Kaldığım şarkılarda oldu ama ben yine de gittim..

Tek dışımı değil, içimide değiştirdim..

Öğrendim, kabullenmeyi..

Umut etmemeyi öğrendim..

Hayal kurmamayı öğrendim..

Dua etmemeyi öğrendim..

Ne kadar emek verip, istesek de hayatta her şeyin nasip olmayacağını öğrendim..



106 görüntüleme
1/11

Copyright © 2020 Işıkla Yolculuk Dergisi